راه ترقی

آخرين مطالب

خیز ترکیه برای نفت دیرالزور به جای شکست ادلب نوشتارها

  بزرگنمايي:

راه ترقی - مشرق / متن پیش رو در مشرق منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست
اردوغان که دریافته در ادلب جایی برای تحقق خواب و خیال هایش وجود ندارد، حال رویای دیرالزور را در سر می پروراند، منطقه ای که در روایات از آن به عنوان میدان نبرد آخرالزمانی قرقیسیا یاد شده است.
کسانی که تحولات جاری در منطقه را از سال 2011 میلادی و کلید خوردن آشوب ها و هرج و مرج منطقه ای موسوم به «انقلاب های عربی» یا همان «بهار عربی» را دنبال می کنند، به خوبی به یاد می آورند، وقتی پانزدهم ماه مارس 2011 میلادی با شعار نویسی چند دانش آموز نوجوان روی دیوارهای چند مدرسه شهر «درعا» بحران سوریه یا به عبارت دقیق تر جنگ جهانی علیه سوریه کلید زده شد، «رجب طیب اردوغان»، رئیس جمهوری ترکیه، با کوله بار سنگینی از « آرزوها» پای به بحران سوریه گذاشت.
اردوغان محاسبات متحدان آمریکایی – صهیونیستی – وهابی – غربیش در براندازی نظام در سوریه را دقیق و بی نقص می دید که ششم سپتامبر همان سال، تقریبا 6 ماه بعد از آغاز بحران در سوریه، طی سخنانی در اجتماع عمومی حزب حاکم «عدالت و توسعه» با حمله شدید به نظام در سوریه، آن را نظامی تروریستی خواند و مدعی شد، به زودی در «مسجد جامع اموی» دمشق نماز پیروزی را خواهد خواهند.
اردوغان که برای دیدارهای خود از دمشق پس از سرنگونی نظام در سوریه برنامه ریزی کرده، گفته بود: بعد از خواندن فاتحه بر مزار صلاح الدین به صحن بزرگ مسجد اموی می رویم تا در آنجا نماز بخوانیم و از آنجا به زیارت قبر بلال حبشی، ابن عربی، دانشکده سلیمانیه و ایستگاه حجاز می رویم!
اجازه دهید کمی به عقب برگردیم
وقتی هنوز خبری از بحران در سوریه نبود و طمع ورزی های اردوغان از پرده بیرون نیفتاده بود، از دور اینگونه به نظر می رسید، هیچ حکومتی مانند دولت اردوغان نتوانسته، خود را به آینده پرتاب کند.
کشور اردوغان چشم ‌اندازی از رشته ‌کوه‌ های زیبا در امتداد دریای سیاه بود که در دامنه های آن، مردم برگ چای می ‌چینند و تنها برای خواندن نماز، دست از کار می ‌کشند. اردوغان آنها را «مردمان خود» می‌ نامد و مسجد عثمانی را برای خوشایند آنان در بالای یکی از بلندترین قله‌ ها ساخته است. مسیر دسترسی به مسجد عثمانی، کوهستانی، زمانبر و پر خطر است، اما مردمان ترکیه، آن را طی می ‌کنند تا به خدا و رئیس ‌جمهور محبوبشان، نزدیکتر باشند. چون اردوغان را از خودشان می ‌دانند، فردی ساده و خداپرست که با سخت‌6کوشی به جایگاهی بالا رسیده است.
همه چیز وفق مراد اردوغان است، در واقع بهتر از این مگر می شود. بحران سوریه که از سال ها قبل برایش برنامه ریزی و میوه های پیروزی در آن بین دشمنان دمشق تقسیم شده بود، اشتهای رئیس جمهوری ترکیه را باز می کند و از همان ابتدا خواستار سرنگونی نظام در سوریه و «بشار اسد»، رئیس جمهوری سوریه می شود.
اردوغان نه مثل انگلیسی ها مکار و حیله گر بود و نه مثل آمریکایی ها مصمم و پر تلاش، به موضع سرنگونی نظام و اسد در سوریه، حمایت از گروه های تروریستی را اضافه می کند و «حلب»، پایتخت اقتصادی سوریه به عرصه غارت و چپاول اردوغان تبدیل می شود. می خواست، بالاترین رشد اقتصادی در تاریخ ترکیه را رقم بزند. لذا منطقه و کارگاهی صنعتی در حلب نماند که دستگاه های تولیدی و صنعتی و مواد اولیه اش غارت نشود و به ترکیه انتقال نیابد.
نظام در سوریه، به شدت تضعیف شده بود و گروه های تروریستی در اوج قدرت، اشتهای اردوغان بیشتر شد. نه تنها «داعش» را نادیده گرفت، بلکه دست در دستش گذاشت.
اردوغان، اهداف جاه ‌طلبانه ‌ای داشت. می ‌خواست درگیری کردها را حل کند و به اقتصاد رونق بخشد. قصد داشت، کشورش را مدرن کند و به اروپا نزدیک تر شود و خیلی هم ناموفق نبود. ترکیه عضو ناتو شده بود و به سمت کاندیدا شدن برای پیوستن به اتحادیه اروپا گام برمی داشت.
اما سال 2014 ناگهان ورق برگشت، تا اردوغان خود را در آستانه «پنبه شدن هرآنچه رشته کرده بود» ببیند. محور مقاومت به رهبری ایران و سپس روسیه به عرصه میدانی سوریه، تمام محاسبات ترکیه و متحدانش را بر هم زده بود. هر روز که می گذشت، تبعات موضع گیری های اردوغان بیشتر خود را نشان می داد. حالا گستره بحران سوریه به داخل ترکیه کشیده شده بود. اردوغان وارد نبرد در چندین جبهه شده بود: حمایت از گروه های تروریستی برای براندازی نظام در سوریه، مبارزه با کردها، بحران اقتصادی، شکست در پیوستن به اتحادیه اروپا و افزایش نارضایتی های داخلی که اوج آن اعتراض های «پارک قِزی» استانبول در سال 2013 بود.
واکنش اردوغان به اعتراضات پارک قِزی از اردوغان، چهره مردی تشنه قدرت و یک مستبد پارانویید ترسیم کرد و به گفته شبکه خبری «بی ‌سی‌ سی» باعث شد، بسیاری از مردم ترکیه متوجه شوند، همه چیز در کشورشان در «اردوغان» و حزب حاکم «عدالت و توسعه» خلاصه می شود.
شاید بتوان گفت، اعتراضات پارک قِزی پایان اردوغان در داخل ترکیه را رقم زد و جو عمومی داخلی را به گونه ‌ای تغییر داد که دیگر کسی هرچه را دولت می ‌گفت، باور نمی کرد.
آن سوی مرزها، در سوریه هم اوضاع اصلا بر وفق مراد اردوغان نبود. تروریست ها هر روز ضعیف تر می شدند و از منطقه ای عقب نشینی می کردند و بر محکومیت های بین المللی اردوغان به خاطر حمایت از گروه های تروریستی افزوده می شد و نه تنها دیگر مثل قبل خبری از حمایت های آمریکا و غرب و رژیم های مرتجع عربی از اردوغان نبود، بلکه بی خردی و طمع ورزی های بی پایان جناب رئیس جمهور، هر روز او را وارد درگیری جدیدی با متحدین دیروز می کرد.
حوادث شب 15 ژوئیه 2016 و موضع گیری کاخ سفید، تیر خلاص برای اردوغان بود. حالا نه امیدی نه به ترامپ داشت و نه به اتحادیه اروپا؛ توهم خواندن نماز در مسجد اموی دمشق، جای خود را به حقیقت شرکت در مذاکرات آستانه داد و هر بار از زیر بار توافقات شانه خالی کرد و با شاخ و شانه کشیدن و عربده کشی و تهدید و تجاوز نظامی سعی کرد، به خواسته هایش برسد، اما هر بار ناکامی تلخ تر و شکستی بزرگ تر را رقم می زد که اوج آن آزادسازی حلب بود.
حالا از سوریه و آن رویاها و خواب و خیال هایش برای اردوغان یک «ادلب» مانده بود که اگر آن هم از دست برود، در تاریخ نام او به عنوان بزرگ ترین و احمق ترین بازنده پرونده سوریه ثبت خواهد شد. اردوغان برای حفظ ادلب هرچه داشت، را رو کرد.
حتی حماقت هایش او را به رویارویی نظامی مستقیم با روسیه کشاند، به این خیال که مثل دفعات قبل روسیه و محور مقاومت چشم به روی تجاوزهایش می بندد، غافل از اینکه سرنوشت ادلب رقم خورده بود و هیچ چیز نمی توانست آن را تغییر دهد، چه اگر غیر از این بود، آمریکا و ناتو خود را عقب نمی کشیدند و در حمایت از اردوغان وارد میدان می شدند.
دیدار با «ولادیمیر پوتین» آب پاکی بود که روی دست اردوغان ریخته شد، تا دست از ادلب بشوید و مطمئن شود، نه نظام سوریه و نه محور مقاومت و نه ایران و نه روسیه از یک وجب از خاک ادلب نمی گذرند و از یک بند توافقات صورت گرفته عدول نخواهند کرد.
اگرچه اردوغان پیام ها را دریافت کرده و کاملا متوجه مضمون و مفهوم آنها شده بود، اما سوریه چیزی نیست که بتواند، از آن به این راحتی چشم بپوشد، چون نمی خواهد، نامش در تاریخ به عنوان بزرگ ترین بازنده و احمق پرونده سوریه ثبت شود. لذا این بار نگاهش را از غرب به نقطه مقابل (شرق) می دوزد، تا از یک طرف ارتش سوریه و نیروهای متحدین و ارتش روسیه کار تروریست ها را در ادلب یکسره کنند و هم اینکه اردوغان نبودش در ادلب و عدم حمایتش از تروریست ها توجیه پذیر باشد.

راه ترقی


میادین نفتی دیرالزور
اردوغان اعلام کرد که به پوتین اداره مشترک میدان ‌های نفتی «دیرالزور»، در شرق سوریه را پیشنهاد داده و همتای روسی اش درحال بررسی این پیشنهاد است.
از زمان آغاز بحران سوریه منابع نفتی شرق این کشور، توسط داعش و آمریکایی ها استخراج و فروخته می شد. با شکست داعش طی ماه دسامبر 2017 میلادی آمریکایی ها جایگزین تروریست ها شده و کنترل میادین نفتی دیرالزور و رقه را به دست گرفتند.
به دنبال سخنان اردوغان، «جیمز جفری» فرستاده ویژه آمریکا در امور سوریه نیز اعلام کرد که واشنگتن با همکاری همپیمانان خود در ناتو همه راه های ممکن برای کمک به ترکیه در سوریه را بررسی می کند و تمامی گزینه ها روی میز است.
اظهارات جفری را باید چراغ سبز آمریکا به اردوغان در شرق سوریه ارزیابی کرد. چراکه «دونالد ترامپ» در آستانه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا برای کسب آرای بیشتر نیاز به این دارد که وعده خروج نظامیان آمریکایی از سوریه را عملی کند و در این بین چه کسی بهتر از اردوغان می تواند، جای آمریکایی ها در میدان های نفتی شرق سوریه را پر کند.
به همین دلیل باید شاهد چرخش رویکرد کاخ سفید در قبال آنکارا نیز باشیم. موضوعی که اردوغان در بخشی از سخنان خود نیز به آن اشاره کرد و گفت که آمریکا موضع نرم تری در مورد سامانه‌ های دفاعی پاتریوت اتخاذ کرده و از آنکارا خواسته، تضمین دهد، سامانه ‌های دفاعی اس -400 روسیه را فعال نمی‌ کند.
در پرونده پناهجویان نیز آمریکا دست اردوغان را باز گذاشته، تا از آن به عنوان اهرم فشار علیه اروپایی ها استفاده کند و در عین حال در سخنانی از اروپایی ها خواسته، به مسئولیت های خود در قبال پناهجویان عمل کنند که حمایتی ضمنی از سیاست اردوغان در این پرونده است.


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

راز ماندگاری «وضعیت سفید» و ناکامی سریال «سرباز» چیست؟

یادداشت پوران درخشنده درباره قتل رومینا

توصیه کیارستمی به اسکورسیزی: کاری که دوست نداری انجام نده

چرا چهره مجریان تلویزیون عوض نمی‌شود؟

استفاده از شوخی‌های روز در سریال «میانبر»

سریال‌های جدید تلویزیون بعد از رمضان کدامند؟

وقتی یک کاربر سوتی برنامه دورهمی را می‌گیرد

در دورهمی محمدرضا شریفی‌نیا با مهران مدیری چه گذشت؟

خشم ستاره‌های هالیوود از اقدام وحشیانه پلیس آمریکا

دلیل سه بار ازدواج کردن ترامپ از زبان مهران مدیری

محمدرضا شریفی‌نیا: دو ساله پیش نیومده فیلم دو زنه بازی کنم!

سینماهای فرانسه بازگشایی می‌شوند

آهنگساز سریال مشترک سیامک انصاری و جواد رضویان مشخص شد

چرا امیر آقایی بازیگر کم حرفی است؟

جیسون بلوم و ریتا ویلسون در بین 153 نامزد هیئت مدیره اسکار

رایان گاسلینگ «مرد گرگ نما» می‌شود

دردسرهای یک تشابه اسمی برای محمدرضا شریفی‌نیا

سریال «حلقه سبز» حاتمی‌کیا به تلویزیون می‌آید

چهره ها/ آغوش گرمِ آرش مجیدی برای دخترش

چهره ها/ یکتا ناصر و دخترش در طبیعت

«عصر جدید» از امشب با حضور تماشاگران پخش می‌شود

امیرحسین صدیق آخرین مهمان «بچه محل» شد

بازیگر «لیسانسه‌ها»: «دورهمی» یک شوی سبک و درجه دهم است

جشنواره باستان‌شناسی آمریکا به 2 مستند ایرانی جایزه داد

شریفی‌نیا به مدیری: کاپشنت واقعا ضایع بود!

تازه‌ترین خبر از سریال جدید کارگردان «شهرزاد»

وقتی امیر آقایی از کارگردانی به بازیگری رسید

از محمد متوسلانی تا پوری بنایی «برای ثبت در تاریخ» از ناصر ملک‌مطیعی گفتند

اعتراض جیمی کیمل به رفتار نژادپرستانه ترامپ

آغاز رسمی پیش تولید سریال ملی «سنجرخان»

دورهمی چهارشنبه این هفته پخش نمی‌شود

شاگردی کردن امیر آقایی در کودکی

چهره ها/ جنگل گردی نفیسه روشن

رونمایی از کارت عروسی محمدرضا شریفی‌نیا و آزیتا حاجیان در دورهمی!

پل فیگ فیلم فانتزی برای نتفلیکس می‌سازد

رضا یزدانی تیتراژ سریال «خانه امن» را می‌خواند

برگزاری مجمع خانه سینما با پروتکل‌های کرونایی

راز ماندگاری سریال «پایتخت» از زبان کارگردانش

تقاضای کارگردان «مجبوریم» از سازمان سینمایی چیست؟

بررسی ترورهای هوشمند در برنامه «سرچشمه»

وقتی مدیری گداهای باهوش را پیدا می‌کند

خاطره سریال «همسران» در آی‌فیلم زنده می‌شود

«دورهمی» پرمخاطب‌ترین برنامه تلویزیونی شد

چهره ها/ سه چیزی که از نظر نگین معتضدی مهم است

کلنجار رفتن مهران مدیری برای فهمیدن سن محمدرضا شریفی‌نیا

چهره ها/ سکون درونیِ سحر ولدبیگی

چهره ها/ عکس کودکی بازیگر «وضعیت سفید»

زندگی رمز آلود بی‌حاشیه‌ترین بازیگر ایرانی

اسکورت عجیب بهنوش بختیاری در روزهای کرونایی!

کشف استعداد با «خونه‌مونی»