راه ترقی

آخرين مطالب

دسترسی به اینترنت آزاد باید یکی از حقوق اولیه بشر باشد اقتصاد

دسترسی به اینترنت آزاد باید یکی از حقوق اولیه بشر باشد
  بزرگنمايي:

راه ترقی - در دنیای امروز، دسترسی به اینترنت انتخابی لوکس و تجملی نیست؛ بلکه حقی اخلاقی است. هرکس باید حق دسترسی عاری از سانسور و نظارت به این ابزار جهانی داشته باشد.

امروزه بیشتر تعاملات سیاسی در فضای آنلاین رخ می‌‌دهند و بسیاری از اصول بنیادین آزادی نظیر آزادی بیان و آزادی جریان اطلاعات و آزادی اجتماعات در شرایط دسترسی‌نداشتن بخشی از جامعه به اینترنت آزاد کاملا بی‌‌معنی خواهند بود. پژوهش تازه‌‌ای نشان می‌‌دهد اینترنت می‌‌تواند راهکاری برای حفظ و صیانت از حقوق اولیه‌‌ی بشر شامل حق زندگی و انتخاب و رهایی از شکنجه باشد. اینترنت ابزاری است که میلیاردها نفر از مردم جهان به‌‌کمک آن خواهند توانست از کمترین حق برای زندگی درخور برخوردار شوند. دکتر مرتن رگلیتز ، استاد اخلاقیات جهان در دانشگاه بیرمنگهام، نتایج آخرین یافته‌‌های خود را در ژورنال Applied Philosophy منتشر کرده است. برای اولین‌بار است که چنین پژوهشی در سطح جهانی انجام می‌‌شود. او در بخشی از مقاله‌‌ی خود آورده است: دسترسی به اینترنت انتخابی لوکس و تجملی نیست؛ بلکه حق اخلاقی برای بشر است و هرکس باید دسترسی بدون سانسور و نظارت به این ابزار جهانی داشته باشد. این دسترسی باید برای کسانی که استطاعت مالی ندارند، رایگان باشد. در غیاب این دسترسی، بسیاری از مردم نمی‌‌توانند روی قانون‌‌گذاران و مؤسسه‌های فراملی تأثیرگذار و دربرابرشان مسئولیت‌‌پذیر باشند. این دسته از افراد نمی‌‌توانند در وضع قوانین دخالت کنند؛ قوانینی که قرار است از آن تبعیت کنند و فرصت‌‌های زندگی همین مردم را شکل دهد. مقاله‌های مرتبط:
قدرت عظیم گوگل؛ تهدیدی برای اینترنت آزاد اینترنت در پنجاه سال آینده چگونه خواهد بود؟
او می‌افزاید امروزه دسترسی به سخنرانی‌‌های آزاد و کسب اطلاعات همگی به‌‌شکل بی‌‌سابقه‌‌ای وابسته به دسترسی به اینترنت است. بخش اعظم مباحثات سیاسی جهان در فضای آنلاین رخ می‌‌دهند و اطلاع‌‌رسانی‌‌های سیاسی نیز عموما در فضای اینترنت منتشر می‌‌شوند. این بدان‌معنا است که ارزش نسبی چنین آزادی‌‌هایی برای افراد آفلاین با تنزل چشمگیری مواجه خواهد شد. پژوهش اخیر دکتر رگلیتز برای اینترنت احتمالات بی‌سابقه‌‌ای در حفظ حق زندگی و آزادی و تمامیت جسمانی بشر قائل شده است. او می‌‌گوید با اینکه نمی‌‌توان تنها دسترسی به اینترنت را ضمانتی برای احقاق این حقوق تلقی کرد، می‌‌توان مثال‌‌هایی ذکر کرد که تعامل با اینترنت توانسته به مسئولیت‌‌پذیری دولت‌‌ها و مؤسسه‌ها کمک کند. این مثال‌‌ها عبارت‌اند از: بهار عربی که در آن روش‌‌های تازه‌‌ای برای انعکاس اخبار خشونت‌‌های حکومت‌‌ها در سطح جهان به‌‌کار گرفته شد؛
مستندسازی خشونت‌‌های ناعادلانه‌‌ی نیروهای پلیس آمریکا علیه شهروندان آفریقایی‌‌تبار این کشور؛
کارزار MeToo# که توانست ابعاد آزار و اذیت‌‌های جنسی زنان را افشا کند.
بسیاری از اصول بنیادین آزادی در شرایط دسترسی‌نداشتن بخشی از جامعه به اینترنت آزاد کاملا بی‌‌معنی خواهند بود.
دکتر رگلیتز «حقوق اخلاقی بشر» را به‌‌عنوان مصالح ضروری و جهان‌‌شمول انسان برای برخورداری از «حیات درخور حداقلی» تعریف می‌‌کند. این حقوق آن‌‌چنان اهمیت دارند که اگر ملتی توانایی یا رغبتی برای برخورداری از این حقوق نداشته باشد، حتی لازم است جامعه‌‌ی بین‌‌المللی در این موضوع ورود کند.
مطالعه‌‌ی یادشده به شماری از مؤسسه‌های بین‌‌المللی مهم نیز اشاره می‌‌کند که به کسب اطمینان از دسترسی تمامی افراد جوامع خود به اینترنت متعهد شده‌‌اند: ایالت کرلا از هند دسترسی به اینترنت جهانی را به‌‌عنوان حق بشری شناخته و مقرر کرده است تا سال 2019 دسترسی به این ابزار را برای تمام جمعیت 35 میلیونی خود فراهم کند؛
اتحادیه‌‌ی اروپا با آغاز طرح WiFi4EU فصد دارد تا سال 2020 امکان دسترسی به اینترنت بی‌‌سیم رایگان را برای تمامی دهکده‌‌ها و شهرستان‌‌های اروپا فراهم کند؛
دسترسی جهانی به اینترنت بخشی از اهداف توسعه‌‌ی پایدار سازمان ملل متحد است. در‌این‌زمینه، سازمان ملل از دولت‌‌ها خواسته است تلاش خود را برای ایجاد دسترسی به اینترنت جهانی در ملل در‌حال‌توسعه به‌‌کار گیرند.
دکتر رگلیتز به ابعاد مشکلات پیش‌‌ رو در مسیر ایجاد دسترسی جهانی به اینترنت اشاره می‌‌کند. بنابر گزارش اتحادیه‌‌ی ارتباطات بین‌‌المللی سازمان ملل، تا پایان سال 2018، تنها 51 درصد از جمعیت هفت‌میلیاردی جهان به اینترنت دسترسی داشته‌‌اند. بسیاری از مردمان نقاط فقیر جهان هنوز به اینترنت دسترسی ندارند؛ اما با ارزان‌‌ترشدن تدریجی فناوری، شمار این افراد نیز رو‌به‌‌کاهش گذاشته است. با‌این‌حال، روند توسعه‌‌ی اینترنت در سال‌‌های اخیر آهسته شده است. این موضوع خود گواه آن است که دسترسی جهانی به این فناوری بدون پیشرفت بین‌‌المللی مقدور نخواهد بود. دکتر رگلیتز می‌‌نویسد: دسترسی جهانی به اینترنت هزینه‌‌ای به جهان تحمیل نخواهد کرد. همچنان‌که دسترسی به فرصت‌‌های مهم و بالقوه‌‌ی سیاسی نظیر وبلاگ‌‌نویسی، کسب اطلاعات، پیوستن به گروه‌‌های مجازی و ارسال و دریافت ایمیل به آخرین نسل فناوری اطلاعات نیازی نخواهد داشت. گوشی‌‌های سازگار با وب می‌‌توانند به مردم اجازه دهند به این خدمات و تدارکات اینترنت عمومی نظیر کتابخانه‌‌های عمومی دسترسی داشته باشند. این ابزارها می‌‌توانند در شرایطی که دسترسی خانگی و شخصی بسیار پرهزینه باشد، امکان دسترسی آنلاین افراد را فراهم کنند. زمانی می‌‌توان دسترسی به اینترنت را استطاعت‌پذیر قلمداد کرد که هزینه‌‌ی هر گیگابایت داده بیش از 2 درصد از متوسط درآمد افراد جامعه نباشد
او می‌‌افزاید حق دسترسی بشر به اینترنت چیزی شبیه به حق جهانی سلامت است. درباره‌ی سلامت هم الزامی برای دسترسی به بیشترین استاندارد درمان پزشکی وجود ندارد؛ چراکه بسیاری از دولت‌‌ها فقیرتر از آن هستند که بتوانند چنین خدماتی ارائه دهند. از‌این‌رو، از دولت‌‌های فقیر خواسته شده است خدمات پزشکی پایه را دراختیار مردم خود قرار دهند و در مرحله‌ی بعد، تلاش خود را برای ارائه‌‌ی خدمات باکیفیت‌‌تر در حوزه‌‌ی سلامت به‌‌کار گیرند. به‌‌طور مشابه، درباره‌ی اینترنت نیز دولت‌‌ها باید ابتدا مکان‌‌هایی را برای دسترسی اینترنت عمومی فراهم و سپس زیرساخت‌‌های IT را برای توسعه‌‌ی آن ایجاد کنند. براساس گزارش بنیاد شبکه‌‌ی جهانی وب که تیم برنرزلی ، مخترع شبکه‌‌ی جهانی وب آن را تأسیس کرده، برخورداری از «توان مالی و استطاعت‌پذیری» همچنان یکی از مهم‌ترین موانع پیش‌‌ روی دسترسی جهانی محسوب می‌شود که البته مشکلی حل‌شدنی است. از دیدگاه این بنیاد، زمانی می‌‌توان دسترسی به اینترنت را استطاعت‌پذیر قلمداد کرد که هزینه‌‌ی هر گیگابایت داده بیش از 2 درصد از متوسط درآمد افراد جامعه نباشد. با این تعریف، حدود 2/3 میلیارد نفر از مردم جهان امکان دسترسی به اینترنت استطاعت‌پذیر را ندارند.


نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

تیزر جدید «دل»؛ جنونِ آوا برای رسیدن به آرش

توضیح "سید هاشم آقاجری" درباره یک بیانیه

عملیات علیه هسته های مخفی داعش در نزدیکی مرزهای ایران

چهره ها/ نیوشا ضیغمی یک دنیا حال خوب برایتان آرزو می‌کند

چهره ها/ خانم‌های بازیگر با لباس محلی در «شام ایرانی»

سکانسی از «تب سرد»؛ وقتی که شهاب حسینی کارخانه‌دار بود و کامبیز دیرباز دزد!

تیزر جدید «دل»؛ جنونِ رستا برای رسیدن به آرش

بهرام رادان، الناز شاکردوست و هوتن شکیبا در فیلم متفاوت «نرگس آبیار»

آهنگ جدید/ محمدرضا هدایتی «دلیل زندگیم» را خواند

نرخ رشد کرونا در اردیبهشت و خرداد

کوه یخی که در 3 سال 1000 کیلومتر جابجا شده است!

شاعرانه/ رخنه‌ی چیزی به نام عاشقی در من خطاست!

چرا فرانسه مخالف طرح اسرائیل شده است؟

واشنگتن پست: نگاه طالبان به آینده افغانستان چگونه است؟

برجام و خاطرات شیرین در بیانیه‌های کاغذی

چهره ها/ لبخند محوِ سامیه لک

نقش‌های ماندگار بهرام رادان در 21 سال بازیگری

پشت صحنه بازی عمو پورنگ در «بچه محل»

چرا سریال کمدی «کتونی زرنگی» توقیف شد؟

عبدالجبار کاکایی: برخوردها با موسیقی نابرادرانه بوده/ شاید کرونا یک فرصت باشد

مهم‌ترین راه انتقال کرونا چیست؟

تشدید شیوع کرونا با کولر ماشین

بی ‌آبی روستاهای شهرستان شوش

سیل در اردبیل جان 2 نوجوان را گرفت

تفاوت اندک بین وضعیت قرمز و سفید

لحظه کشف پیکر مطهر سه شهید دوران دفاع مقدس

تکذیب پلمب فرودگاه مهرآباد

دستیابی به مریخ با توقف در زهره!

تصفیه آب با کمک یک ورقه آلومینیومی!

خلاق‌ترین کتابفروشی‌های آمریکا در ایام کرونا!

دو خط کتاب/ خاطره‌ها روزی مرا از پا در می‌آورند

یافته های جدید درباره انتقال کرونا از راه هوا

دو گزینه سخت آمریکا در عراق

"دبی" به روایت کارنگی: کانون پولشویی و جذب اموال کثیف

شهرداری‌های کدام مناطق تهران بیشتر گرفتار کرونا شده‌اند؟

سکانسی از فیلم «کُما» با بازی مهناز افشار و محمدرضا گلزار

چهره ها/ تجربیات همسرانه حدیثه تهرانی

بازیگران زن ایرانی که زشت شدند!

قیافه بامزه علی صادقی در سریال «موچین»

اجرای دیدنی دو هنرمند معروف یوتیوبی

ضرورت استفاده از ماسک در مکان‌های عمومی که کولرهای آبی و گازی روشن است

نخستین بانک اطلاعات جامع بیماران کرونایی در مشهد ایجاد شد

واقعیت ماجرای ماسک‌های دست دوم

زالی خواستار حضور حداقلی کارکنان آسیب پذیر در محل کار شد

دستگاه کنترل رشد تومور مغزی در ایران ساخته شد

صوت/ داستان مشهور «طاعون»؛ قسمت اول

در بازار موبایل چه خبر است؟

چهره ها/ تغییر قیافه امیر رضا دلاوری با ریش

پشت صحنه تیزر برنامه‌ای با اجرای المیرا شریفی‌مقدم

مهرانه مهین‌ترابی در گذر زمان