وینیسیوس: رونالدو بزرگترین حسرت فوتبالم است

راه ترقی - ورزش 3 /وینیسیوس از عادت شبانه‌اش به بازی با پلی‌استیشن تا نیمه‌شب، رابطه‌اش با سوت‌ها و فشار، نقش خود در کنار امباپه، رؤیای فتح ششمین قهرمانی با برزیل و البته حسرت بزرگش پرده برداشت.
وینیسیوس جونیور در گفت‌وگویی صمیمی، آرام و صادقانه با ایبای یانوس در کانال یوتیوب او، در ویدیویی با عنوان «۲۴ ساعت با وینی جونیور»، چهره‌ای کاملاً شخصی از خود نشان داد. 
وینگر رئال مادرید درباره برنامه روزانه‌اش، کنار آمدن با فشار، جاه‌طلبی‌اش با تیم ملی برزیل، حضور آنچلوتی روی نیمکت سلسائو و حتی شب‌هایی که با کنسول بازی می‌گذراند صحبت کرد؛ وینیسیوسی شخصی‌تر از همیشه.
روتین حرفه‌ای و پلی‌استیشن تا نیمه‌شب
این بازیکن برزیلی برنامه روزانه‌اش در طول فصل را این‌طور توضیح داد:
«صبح تمرین می‌کنم، با دوستانم ناهار می‌خورم، دو ساعت می‌خوابم، بعدش بدنسازی و فیزیوتراپی. از ساعت ۷ شب تا ۱۲ شب با دوستانم پلی‌استیشن بازی می‌کنم؛ کال آو دیوتی و فیفا.»
او اعتراف کرد که بدنسازی علاقه‌اش نیست:
«اصلاً باشگاه رفتن را دوست ندارم، اما چون لازم است انجامش می‌دهم.»
و توضیح داد به‌خاطر فشردگی تقویم مسابقات، روی چهار یا پنج تمرین مشخص در هفته تمرکز می‌کند.
احساس خوشحالی‌اش را هم پنهان نکرد:
«خیلی خوشحالم. بازی در مادرید، زندگی‌ای که دارم و خانواده‌ام من را خوشحال می‌کند. خوشحال بودن داخل و خارج زمین بهترین چیز است.»
تشنگی سیری‌ناپذیر: «ششمین قهرمانی با برزیل را می‌خواهیم»
با وجود فتح تقریباً همه جام‌ها در سطح باشگاهی، وینیسیوس همچنان گرسنه موفقیت است:
«خیلی چیزها برده‌ام، اما می‌خواهم باز هم ببرم. یک فصل بدون قهرمانی داشتیم و این برای ما خیلی سخت است. امیدوارم امسال ششمین ستاره را با برزیل فتح کنیم.
او درباره تیم ملی و حضور کارلو آنچلوتی روی نیمکت گفت:
«چهره تیم ملی عوض شده. بهتر بازی می‌کنیم، شادتر و آرام‌تریم. برای من آمدن او بهترین اتفاق ممکن بوده؛ می‌تواند پدربزرگم باشد.»
حتی خاطره‌ای هم تعریف کرد:
«هر وقت زنگ می‌زند می‌گوید جام جهانی را می‌بریم. دارد پرتغالی یاد می‌گیرد، خیلی هم سریع یاد می‌گیرد.»
به‌نظر وینیسیوس، تیم‌های ملی قدرتمند فعلی پرتغال، اسپانیا، فرانسه و آرژانتین هستند:
«بهترین ترکیب‌ها را دارند. اسپانیا همیشه خیلی خوب بازی می‌کند و بازیکنان باکیفیتی دارد.»
رژیم سخت و سرعت به‌عنوان سلاح اصلی
وینی درباره تغذیه‌اش صریح بود:
«یک متخصص تغذیه همه‌چیز را کنترل می‌کند. مشکلی با رژیم ندارم، فقط این‌که نمی‌توانم شیرینی یا دسر بخورم سخت است.»
آمادگی جسمانی را حیاتی می‌داند:
«خیلی به بدنم نیاز دارم، چون سرعت سلاح اصلی من است. باید از نظر بدنی و ذهنی کامل باشیم، چون همیشه از نظر فنی در بهترین حالت نیستیم.»
حتی تخمینی هم زد که می‌تواند ۱۰۰ متر را در ۱۱ یا ۱۲ ثانیه بدود.
فشار، سوت‌ها و شهرت
وینیسیوس درباره شهرت زودهنگام گفت:
«وقتی خیلی جوان هستیم، یاد نمی‌گیریم چطور مشهور باشیم. من از هیچ‌جا معروف شدم و دیگر نتوانستم راحت در خیابان راه بروم. خوبی‌اش این است که مردم دوستت دارند، اما بدی‌اش رسانه‌ها و هواداران تیم‌های رقیب هستند.»
برای حفظ سلامت روان، زمانی که اوضاع خوب نیست از اینترنت فاصله می‌گیرد:
«باید همه‌چیز را شنید، نه فقط حرف‌های خوب را.»
درباره سوت‌ها در ورزشگاه‌ها هم قاطع بود:
«من عاشقش هستم. ما برای همین بازی‌ها تمرین می‌کنیم. در لحظات فشار، بهترین بازیکنان خودشان را نشان می‌دهند و در مادرید برایش آماده‌ایم.»
او در عین حال هواداران رقیب را درک می‌کند:
«وقتی برای دیدن بازی فلامینگو می‌رفتم، من هم عبیه بازیکنان حریف سوت می‌زدم. فوتبال با سوت پایان بازی تمام می‌شود.»
امباپه، «ایجنت» وینیسیوس و اتحاد رختکن
وینیسیوس نقش خود را در جذب ستاره‌ها فاش کرد. درباره کیلیان امباپه گفت:
«هر تابستان به او پیام می‌دادم: کی می‌آیی؟ من نقش ایجنت را بازی می‌کردم. با بلینگام هم همین کار را کردم. می‌خواهم با بهترین‌ها بازی کنم تا شانس بردن بیشتر شود.»
در رختکن، نزدیک‌ترین نفراتش امباپه، کاماوینگا و مندی هستند:
«بیشتر از خانواده‌هایمان با هم هستیم، پس باید رابطه خوبی داشته باشیم.»
با محبت از هم‌تیمی‌های سابقش هم یاد کرد. درباره کریم بنزما گفت:
«بازیکن محبوبم است. فقط با نگاه همدیگر را می‌فهمیدیم.»
و درباره لوکا مودریچ احساسی شد:
«چیزی ویژه است که فقط خودش دارد. خیلی دلم برایش تنگ شده. شوخی را دوست داشت، اما باخت را نه.»
او حسرت هم‌بازی شدن با کریستیانو رونالدو را خورد:
«دقیقاً وقتی آمدم که او رفت. کاش می‌توانستم کنارش بازی کنم. این بزرگترین حسرت من است»
بنفیکا، مورینیو و جادوی بازگشت‌ها
وینیسیوس درباره تقابل با بنفیکا از جو سخت لیسبون و الزام به جبران شکست مرحله گروهی گفت. این نخستین رویارویی او با ژوزه مورینیو هم بود؛ مربی‌ای که تحسینش می‌کند:
«او تاریخ باشگاه را عوض کرد.»
او از لیگ قهرمانانِ بازگشت‌ها هم یاد کرد؛ با اطمینانی نزدیک به باور:
«حس می‌کردیم برمی‌گردیم. مقابل سیتی می‌دانستیم در وقت اضافه می‌بریم. وقتی خوسلو به بایرن گل زد حتی به اسکوربورد نگاه نکردیم. قبل از سوت پایان می‌دانستیم می‌بریم.»
این مصاحبه، وینیسیوسی رقابت‌طلب، جاه‌طلب و آگاه از فشار اطرافش را نشان داد؛ خوشحال در حال، وسواسی برای پیروزی در آینده و با طبیعی‌بودنی که به‌گفته ایبای، اگر هواداران بیشتر این چهره را می‌شناختند، ارتباط‌شان با او عمیق‌تر می‌شد.