راه ترقی - همشهری /متن پیش رو در همشهری منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
وزارت بهداشت مستندات حمله فسفری به روستای کفری شیراز را به همشهری ارائه کرد
مریم سرخوش| ساعت۱۷ پنجم فروردین، هواپیماهای جنگی در آسمان روستای «کفری» در نزدیکی لامرد استان فارس به پرواز درآمدند. چند دقیقه بیشتر طول نکشید که بمبهای کوچکی که با چتر فرود میآمدند، در دامنه کوه و نقاط مختلف روستا رها شدند؛ روستایی در استان فارس و نزدیکی شهرستان لامرد که حدود 5هزار نفر جمعیت دارد و در آن عصر غمانگیز تعدادی از اهالیاش را بهدلیل همین بمباران از دست داد و چند نفر هم مجروح شدند. اما برای مردم کفری، ماجرا با پایان پرواز هواپیماها تمام نشد. چند روز بعد، انفجارهای دیگری در روستا رخ داد و 2کودک حین بازی شهید شدند و یک کودک در محل سکونت خود بر اثر انفجار دچار جراحت شد.
از سوی دیگر، تیم پزشکی متوجه شد برخی مجروحان، با وجود دریافت خدمات درمانی، همچنان از ضایعات پوستی غیرمعمول و مزمن رنج میبرند. آنچه ابتدا یک حمله هوایی به یک منطقه غیرنظامی بهنظر میرسید، حالا ابعاد دیگری پیدا کرده بود؛ ابعادی که از وجود بمبهای حاوی فسفر و مهمات منفجرنشده در روستا حکایت داشت. حالا نتایج مطالعات وزارت بهداشت نشان میدهد که آن روز عصر آن هواپیماها حدود 120بمب کنسروی حاوی فسفر را در کفری رها کردند که برخی از آنها منفجر نشده بودند و پس از تماس یا دست زدن به تلههای متصل به آنها منفجر میشدند.
شاهین آخوندزاده، معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت در تلویزیون همشهری روایت عجیبی از این ماجرا دارد و میگوید: مقاله این جنایت جنگی نوشتهشده و قرار است در یکی از مجلات بینالمللی منتشر شود. کفری اما تنها جنایت جنگی دورمانده از چشم نیست. بهگفته آخوندزاده حملهای هم که به تنها آمبولانس دریایی جزیره هرمز صورت گرفت، یکی از مهمترین مسیرهای انتقال بیماران به مراکز درمانی را از بین برد.
بمبچههایی شبیه کنسرو
آخوندزاده میگوید: گزارشهایی از بمبارانهای غیرعادی، بهویژه در استانهای فارس و بوشهر بهدست وزارت بهداشت رسیده بود؛ گزارشهایی درباره بمبچههایی شبیه کنسرو که پس از بمباران در مناطق مختلف پراکنده میشدند و تلفات و مصدومیتهایی غیرمتعارف به جا میگذاشتند. بهگفته او، یکی از این موارد بهطور مشخص در روستای «کفری» در منطقه لامرد گزارش شد؛ روستایی کوهستانی که در اوایل فروردین، هدف حمله چند هواپیمای جنگی قرار گرفت. او توضیح میدهد: در بررسیهای بعدی مشخص شد بمبچههایی در این منطقه پراکنده شده بودند که با تأخیر منفجر میشدند یا طنابهایی به آنها وصل بود که درصورت برخورد، انفجار رخ میداد. این مهمات، حتی پس از پایان حمله هوایی، همچنان جان ساکنان روستا را تهدید میکردند. بهگفته آخوندزاده، چند روز بعد 2کودک از اهالی روستا در حوالی این بمبچهها مشغول بازی بودند که با یکی از طنابهای متصل به مهمات برخورد کردند. بمب عملنکرده منفجر شد و هر دو کودک شهید شدند. در حادثهای دیگر، یکی از این مهمات در فاصله حدود 3متری، در یک خانه بر اثر ارتعاش منفجر شد و یک کودک ۱۳ساله را مجروح کرد.
شناسایی۱۱۰ بمب عملنکرده
پس از این حوادث، تیمهای شناسایی وارد منطقه شدند و بهگفته معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت، حدود ۱۱۰بمب عملنکرده را در روستا شناسایی کردند؛ مهماتی که بهدلیل شکل ظاهری، به کنسرو شباهت داشتند. آخوندزاده میگوید: تصاویر متعددی از پراکندگی این بمبچهها وجود دارد؛ از باغچهها و مزارع گرفته تا مناطق کوهستانی و مهماتی که بهگفته او، در اثر تماس یا تحریک فیزیکی میتوانستند منفجر شوند و جان ساکنان را به خطر بیندازند. او با اشاره به مستنداتی که تیم تحقیق جمعآوری کرده، عنوان میکند: در مستنداتی که ما پیدا کردیم تنها 2کشور در دنیا از این موشکها و بمبهای غیرقانونی استفاده میکنند؛ آمریکا و عربستان سعودی، آن هم درحالیکه براساس مقررات جنگی استفاده از این بمبها در دنیا ممنوع است. بهگفته آخوندزاده، تصاویر این مهمات نشان میدهد که آنها دارای یک برد الکترونیکی بودهاند و پس از انفجار، مادهای سفیدرنگ از آنها باقی میمانده است. او این ماده را فسفر عنوان میکند و میگوید: ترکشهای آلوده به فسفر، موجب آلودگی و بروز جراحات پوستی شدید و طولانیمدت در مصدومان شدهاند. استفاده از فسفر سفید ممنوع است اما آمریکا در حمله به عراق هم از این بمبها استفاده کرده بود.
زخمهایی که خوب نمیشدند
اما آنچه ظن تیم پزشکی را بیشتر کرد، فقط شکل و نحوه انفجار این مهمات نبود؛ وضعیت زخمهای مصدومان نیز با الگوی معمول جراحات ناشی از انفجار همخوانی نداشت. آخوندزاده در اینباره هم توضیح میدهد: مصدومان برخلاف انتظار، روند بهبود طولانیتری داشتند. بهگفته معاون وزیر بهداشت، در همان زمان، دکتر عمادی، عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران و رئیس بیمارستان پوست رازی، برای بررسی وضعیت آسیبهای پوستی اهالی به این منطقه سفر کرد؛ پزشکی که سابقه تحقیق درباره عوارض گاز خردل را نیز دارد. نشانههایی از آسیبهای شیمیایی در این بیماران دیده میشد و آلودگی ترکشها به فسفر میتوانست یکی از عوامل طولانیشدن روند درمان باشد. نتایج این بررسیها مستند و بهگفته آخوندزاده، حاصل آن در قالب یک مقاله علمی استخراج شده است. چند روز پیش این مقاله را در یکی از مجلات بینالمللی پوست دنیا ارسال کردیم. تلاش میکنیم مقاله ابتدا در یکی از ژورنالهای خارجی منتشر شود. کار سختی است، اما معتقدیم همه دنیا دست رژیم صهیونیستی و ترامپ نیست و پزشکان و ناشران آزادهای هم وجود دارند که پذیرای این گزارشها و جنایتهای جنگی هستند.
حمله به تنها آمبولانس دریایی هرمز
معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت به یکی دیگر از ادعاهای مطرحشده درباره حملات آمریکا هم اشاره میکند؛ حملهای که بهگفته او، تنها آمبولانس دریایی یکی از جزایر جنوبی را هدف قرار داده است. او با اشاره به اظهارات رئیسجمهور آمریکا درباره هدف قرار دادن شناورهای ایرانی میگوید: احتمالا این پست مجازی رئیسجمهور آمریکا را هم همه دیدهاند که بارها اعلام کرده من تمام کشتیهای جنگی ایران را زدهام. درست میگوید کشتیهای زیادی را زده، اما خیلی از آنها لنج خصوصی مردم یا کشتی ماهیگیری بودند. آخوندزاده ادامه میدهد: یکی از شناورهای هدف قرار گرفته، تنها آمبولانس دریایی جزیره هرمز بوده؛ شناوری که هیچ تهدید نظامی نداشته و تنها مسیر دریایی ساکنان جزیره برای دسترسی به خدمات درمانی بوده است. این آمبولانس دریایی تنها آرامش ساکنان جزیره برای دسترسی به خدمات درمانی بود، اما ترامپ آن را کاملا منهدم کرد.
ما مرعوب نشدیم
آخوندزاده معتقد است حمله به یک روستای غیرنظامی با مهمات حاوی فسفر، تنها یک عملیات نظامی نبوده و هدف آن ایجاد ترس در میان مردم بوده است. او با اشاره به بمباران لامرد میگوید: آنها با حمله فسفری به لامرد میخواستند ماجرای هیروشیما و ناکازاکی و ترساندن مردم را تکرار کنند. خود رئیسجمهور آمریکا روز دوم جنگ در فضای مجازی از تسلیم بدون قید و شرط ایران میگفت و میخواست با مرعوبکردن مردم این اتفاق را رقم بزند، اما موفق نشد. او تأکید میکند: ما در ستاد وزارت بهداشت، با وجود حملاتی که در مناطق اطراف داشتیم، دست از کار نکشیدیم. پرستار ما در جزیره هرمز یا ابوموسی زیر بمباران فعالیتش را ادامه داد. پزشکان ما هم زیر بمباران و با وجود آسیب به مراکز درمانی، دست از کار نکشیدند.