راه ترقی - ورزش 3 /از سال ۲۰۰۲ به این سو، کهکشانیها نتوانسته بودند در یک مسابقه بیش از دو گل به ثمر برسانند که همگی توسط بازیکنان ملیپوش (اسپانیایی) ثبت شده باشد.
نزدیک به یک ربع قرن؛ این مدت زمانی است که رئال مادرید منتظر ماند تا دوباره در یک بازی با سه گل یا بیشتر پیروز شود و تمامی گلزنان آن اسپانیایی باشند. آخرین بار این اتفاق در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۲ مقابل اوساسونا رخ داده بود. در آن روز رئال ۱-۴ پیروز شد؛ اِلگرا دبل کرد و رائول و گوتی دیگر گلها را زدند. چهار گل، چهار اسپانیایی. الگویی که اکنون تکرار شده است، اما در واقعیتی بسیار استثناییتر.
در آن روز از سال ۲۰۰۲، باز هم در برنابئو، قهرمان وقت اروپا بازی را با ۶ بازیکن اسپانیایی در ترکیب اصلی آغاز کرد: ایکر کاسیاس، میشل سالگادو، فرناندو هیرو، ایوان اِلگرا، گوتی و رائول. در طول مسابقه، تعداد اسپانیاییهای داخل زمین حتی بیشتر هم شد؛ آلبرت سلادس به جای کونسیسائو وارد شد و رئال مادرید به طور همزمان ۷ اسپانیایی در زمین داشت. بعداً فرناندو مورینتس (به جای گوتی) و اسکار مینیامبرس (به جای سالگادو) هم بازی کردند تا در مجموع ۹ اسپانیایی در آن دیدار به میدان بروند.
اما بازی مقابل بتیس داستان دیگری را روایت میکند. رئال مادرید بازی را تنها با سه اسپانیایی شروع کرد: آسنسیو، کارراس و گونسالو. همین عدد به خوبی تفاوت ساختاری را نشان میدهد. در جریان مسابقه فران گارسیا و دنی سبایوس هم وارد زمین شدند، اما با این حال حداکثر تعداد اسپانیاییهای همزمان در زمین از ۴ نفر فراتر نرفت: آسنسیو، کارراس، گونسالو و سبایوس. دیگر اثری از آن فراوانیِ ساختاری که ویژگی رئال مادرید در ابتدای قرن بود، دیده نمیشود.
اینکه رئال مادرید ناچار شده تقریباً ۲۴ سال برای تکرار چنین آماری منتظر بماند، تصادفی نیست. این موضوع از تغییرات بزرگ در باشگاه، بازار نقل و انتقالات، فوتبال و ترکیب تیمها حکایت دارد. در سال ۲۰۰۲ عادی بود که نیمی از ستون فقرات تیم را بازیکنان بومی تشکیل دهند، اما در سال ۲۰۲۶، اینکه تمام گلهای یک بازی سهم اسپانیاییها باشد، تقریباً اتفاق آماری نادر محسوب میشود.