راه ترقی - ایرنا /اتهام‌زنی ۲ عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال علیه یکدیگر در یک برنامه تلویزیونی بار دیگر نشان داد که فوتبال ایران از راس تا کف در حال فرو رفتن در منجلاب اخلاقی است و کلید خوردن اصلاح این وضعیت با پالایش تخصصی و اخلاقی ضروری است.
وقتی صحبت از این میشود که همه چیز فوتبال به همه‌چیزش می‌آید، صحبت بیراهی نیست. از صندلی‌های مدیریتی و نیمکت‌های مربیگری گرفته تا سکوها و داخل زمین، همه چیز گویاست که فوتبال ایران در حال گذر از روزهای سیاهی است.
آخرین نمونه آن جر و بحث و مجادله بامداد امروز علی خطیر و حجت کریمی ۲ عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال روی آنتن زنده تلویزیون بود، جایی که دو مدیری که برای فوتبال ایران تصمیم می‌گیرند، با صحبت‌هایی که رد و بدل کردند، نشان دادند جایی که باید برای ناهنجاری‌ها و بی‌اخلاقی‌های فوتبال نسخه بپیچد، خود گرفتار ناهنجاری و بی‌اخلاقی است.
مجادله حجت کریمی و علی خطیر و اتهام‌های دلالی که در این مباحث زده شد، البته که کمتر باعث تعجب و شگفتی اهالی فوتبال شد. در همین فصل جدید لیگ برتر وقتی سرپرست یک تیم ابایی از دادن رکیک‌ترین فحاشی‌ها ندارد، وقتی بازیکن در داخل زمین از نشان دادن برخی از حرکات شرم نمی‌کند، نباید هم از اینکه یک عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال به عضو دیگر اتهام دلالی می‌زند، تعجب کرد.
از صندلی مدیریتی و نیمکت گرفته تا سکو و داخل زمین، همه وصله جور این فوتبال هستند، رشته‌ای که در تمام سال‌های اخیر حاشیه‌ها و جنجال‌هایش بیشتر از هر زمان دیگری توی چشم بوده است.
حالا بیشتر از قبل پرده‌ها کنار رفته و دیگر حریمی بین مدیر و بازیکن و تماشاگر نمانده است که شکسته شود. همین میشود که یک عضو هیات رئیسه فدراسیون فوتبال به عنوان نهاد و مجری اصلی این رشته، روی آنتن تلویزیون به عضو دیگر هیات رئیسه، اتهام می‌زند.
این واقعیت تلخ فوتبال است، رشته‌ای که اخلاق و فرهنگ در آن نسبتی معکوس با هزینه‌ها و پول‌پاشی‌هایش دارد، هر چقدر در ۲ دهه اخیر، قراردادهای فوتبال افزایش نجومی بدون توجه به وضعیت اقتصاد کشور داشته، در سوی مقابل اخلاقمداری در آن به شدت رو به کاهش رفته است.
همین فوتبال و مدیرانش نیز خودشان را تافته جدابافته می‌دانند و وقتی پای حسابرسی و حساب‌کشی برسد، چوب تعلیق بر می‌دارند تا نهادهای نظارتی و وزارت ورزش قدم‌هایشان را برای بازخواست و پاسخ بابت اتفاقات تلخی که در این رشته می‌افتد، متوقف کنند.
البته که از نگاهی دیگر، فوتبال تافته جدا بافته است، تا این حد بی‌اخلاقی‌ها و فحاشی‌ها را در کمتر رشته دیگری می‌بینید. کمتر رشته‌ای را می‌بینید که از مدیر و مربی‌اش تا بازیکن و تماشاگرش، خط قرمز اخلاقی نداشته باشد.
کدام رشته ورزشی هست که اهالی آن تا این حد دست‌شان در بیتالمال باشد و سالانه بیش از ۱۰ هزار میلیارد هزینه روی دوش کشور بگذارد و هیچ خروجی نداشته باشند. کدام رشته ورزشی است که قراردادهای بازیکنان و مربیانش به دریافتی چند صد میلیاردی برسد. از این زاویه نگاه شود، فوتبال تافته جدابافته است، تافته‌ای که انگار ارمغانش برای ورزش کشور، هزینه‌زایی و ترویج بی‌اخلاقی است!
با اتفاقاتی که بامداد امروز در یک برنامه تلویزیونی افتاد، شاید بیشتر از قبل بتوان درک کرد چرا فوتبال ایران هر روز که می‌گذرد، بیشتر از قبل شاهد سقوط اخلاق است.
وقتی در راس مدیریتی فوتبال، مدیرانی که آنجا نشسته‌اند و مسئولیت دارند، ابایی از رعایت اخلاق ندارند، چطور میشود انتظار داشت در کف فوتبال که زمین مسابقه است، اخلاقمداری رعایت شود. وقتی مدیرانی که قرار است نسخه اخلاق‌گرایی را بیچند، خودشان هیچ پایبندی به اخلاق ندارند، چطور میشود انتظار داشت که سرپرست و مربی، زمین فوتبال را با چاله میدان اشتباه نگیرند!
فوتبال ایران به بیرون کشیده شدن از منجلابی که گرفتار آن شده است، به تغییر سیستم مدیریتی و پالایش تخصصی و اخلاقی احتیاج دارد. فوتبال به سیستمی نیاز دارد که همه چیز سر جای خودش باشد و مانند امروز نباشد که از راس تا کف آن در فحاشی و زیر پاگذاشتن اخلاق از یکدیگر در حال سبقت از هم باشند.