راه ترقی - ورزش 3 /رویای سرمربیگری تام هادلستون پس از غلبه بر ترس در منچستریونایتد و با نصیحت گلن هادل برآورده شد.
تام هادلستون، هافبک پیشین تاتنهام و تیم ملی انگلیس که اکنون به عنوان دستیار بن فاچر در تیم زیر ۱۹ سالههای انگلیس و همچنین کمکمربی تیم اول بیرمنگام سیتی در چمپیونشیپ فعالیت میکند، از چالشهای آغاز دوران مربیگری و جاهطلبیهای آینده خود برای نشستن روی نیمکت سرمربیگری پرده برداشته است.
این مربی ۳۹ ساله که چند سال پیش به عنوان بازیکن مربی در تیم زیر ۲۱ سالههای منچستریونایتد کار خود را آغاز کرد، اعتراف میکند که در ابتدا دچار سندرم خودویرانگری بوده و نسبت به تواناییهایش برای هدایت بازیکنان تردید داشته است.
هادلستون در این باره گفت: «احتمالاً هنگام ورود به منچستریونایتد دچار سندرم خودویرانگری بودم و فکر میکردم مربی قلابی هستم. پیش از آن هرگز به طور جدی مربیگری نکرده بودم و بازیکنان آنجا در سن ۱۷ یا ۱۸ سالگی به وضوح در سطح نخبگان بودند تا در چنین باشگاهی حضور داشته باشند. با خودتان فکر میکنید که آیا حرفهای درستی میزنم و آیا بازیکنان مرا قبول خواهند کرد؟ اما به یاد آوردم که در دوران بازیگری هر کسی سرمربی من بود، چه فرانک لمپارد و چه مارکو سیلوا، هر چه میگفتند سعی میکردم بپذیرم.»
او کلید غلبه بر این تردیدها را توصیه قدیمی گلن هادل، سرمربی پیشین تیم ملی انگلیس، در دوران حضور قرضیاش در ولورهمپتون میداند و افزود: «بهترین نصیحتی که دریافت کردم به دوران بازیگریام برمیگردد اما به مربیگری هم مربوط میشود. پنج ماه پس از انتقال به تاتنهام به صورت قرضی به ولورهمپتون رفتم و پس از اینکه در ۱۲ یا ۱۳ بازی به میدان نرفتم، گلن هادل به من گفت که اگر خودت به خودت باور نداشته باشی، چرا کس دیگری باید این کار را بکند؟ اکنون احساس میکنم اعتمادبهنفس لازم را دارم تا هر آنچه نیاز است را به بازیکنان منتقل کنم.»
هادلستون که بیشترین تاثیر فنی را از مارکو سیلوا در هال سیتی و در زمینه مدیریت انسانی از هری ردنپ در تاتنهام پذیرفته، سبک مربیگری متفاوتی نسبت به نسل گذشته دارد و تصریح کرد: «فریاد زدن و داد کشیدن واقعاً بهترین عملکرد را از هیچکس نمیگیرد و راههای متفاوتی برای این کار وجود دارد. جامعه نسبت به ۲۰ یا ۲۵ سال پیش کمی تغییر کرده و امروزه باید افراد را بیشتر درک کرد.»
او که در بیرمنگام صدرنشین چمپیونشیپ روزهای موفقی را سپری میکند و در تیم ملی زیر ۱۹ سالهها با استعدادهایی چون مکس داومن، ریگان هسکی و لوکا ویلیامز بارنت کار کرده است، در پایان درباره هدف نهایی خود گفت: «قطعاً میخواهم سرمربیگری را امتحان کنم، اما هیچ عجلهای برای این کار ندارم. در نهایت نمیخواهم به ۵۰ سالگی برسم و با خودم بگویم کاش شانس خود را در سرمربیگری امتحان کرده بودم. در مقطعی این کار را انجام خواهم داد، اما فعلاً از محیطی که در آن هستم و یادگیری روزمره لذت میبرم.»